Tijdens een privé skiles ontdekte ik hoe krachtig het is om veilig uitgedaagd te worden. Over zonder stokken skiën, keihard rechtuit gaan, twintig bochtjes maken en waarom echte groei vaak ontstaat doordat iemand met je meeloopt. Een verhaal over vertrouwen, leren op jouw manier en jezelf durven dragen.
Ben je nieuw hier? Kijk zeker ook naar mijn UIT-knop bundel
want echte groei begint zelden met harder je best doen, maar met beter luisteren.
want echte groei begint zelden met harder je best doen, maar met beter luisteren.
Privéles op de piste (en waarom dat spannender was dan ik wilde toegeven)
Vandaag was ik aan het skiën.
Niet “gewoon een rondje”, maar twee uur privéles.
Niet “gewoon een rondje”, maar twee uur privéles.
En hoewel ik echt wel kan skiën, voelde dat meteen kwetsbaar.
Zo één-op-één met iemand die ziet wat je doet.
Die niets mist.
Die precies ziet waar jij jezelf inhoudt.
Zo één-op-één met iemand die ziet wat je doet.
Die niets mist.
Die precies ziet waar jij jezelf inhoudt.
En ja, daar ging mijn lijf al een beetje op reageren.
Misschien herken je dat.
Dat je iets doet wat je spannend vindt, en dat er ineens een oud stukje in jezelf opduikt waarvan je dacht: dat heb ik toch allang verwerkt?
Dat je iets doet wat je spannend vindt, en dat er ineens een oud stukje in jezelf opduikt waarvan je dacht: dat heb ik toch allang verwerkt?
Dat gebeurde bij mij dus ook.
Oude herinneringen die ineens weer meedoen
In de dagen hier voor afgaand al merkte ik hoe er iets ouds werd aangeraakt.
Herinneringen aan de sportacademie.
Aan het gevoel te falen, een Loser te zijn, niet goed genoeg te zijn.
Hoe ik als middenvelder een hoge bal niet ving, en half uitgescholden werd door mijn klasgenoten en het liefst door de grond wilde zakken.
Herinneringen aan de sportacademie.
Aan het gevoel te falen, een Loser te zijn, niet goed genoeg te zijn.
Hoe ik als middenvelder een hoge bal niet ving, en half uitgescholden werd door mijn klasgenoten en het liefst door de grond wilde zakken.
En dat is interessant hè, hoe zulke ervaringen opgeslagen liggen in je lichaam, en 'ineens' weer tevoorschijn komen wanneer je jezelf net buiten je comfortzone beweegt.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je mens bent.
Maar omdat je mens bent.
Leren met je hoofd… of leren met je lichaam
Wat me tijdens de les zó duidelijk werd: ik leer niet door uitleg alleen.
Stiekm wist ik dit natuurlijk al lang, alleen vandaag werd het weer heel duidelijk.
Stiekm wist ik dit natuurlijk al lang, alleen vandaag werd het weer heel duidelijk.
Als iemand mij stap voor stap technisch gaat uitleggen wat ik moet doen, krijgt mijn hoofd een error.
Dan ga ik nadenken tijdens het na skiën.
Dalbeen, stok prikken halverwege de ski lengte, precies daar waar de bocht komt, gewicht naar de andere kant, zodat de ski makkelijk mee glijft naar parallel
En ja.... zodra ik ga nadenken, blokkeert mijn lichaam en lukt het niet meer om de oefening te reproduceren.
Dan ga ik nadenken tijdens het na skiën.
Dalbeen, stok prikken halverwege de ski lengte, precies daar waar de bocht komt, gewicht naar de andere kant, zodat de ski makkelijk mee glijft naar parallel
En ja.... zodra ik ga nadenken, blokkeert mijn lichaam en lukt het niet meer om de oefening te reproduceren.
Maar zodra ik iemand voor me zie bewegen, en ik gewoon mag volgen, dan snapt mijn lijf het ineens wél.
Dus... na een paar pogingen legde ik Heinz (nee, niet van de tomaten kechup, wél mijn leraar) uit, dat ik het snap dat hij normaal voor skied, zijn leerling observeert en de tips geeft die hij/zij nodig heeft, maar dat ik liever achter hem aan ski, zijn 'lichaam kopieer' en dat wanneer mijn lijf eenmaal gevoelt heeft 'ah zo moet het' dat het dan stukken beter gaat.,
Dat is óók wat ik deed toen ik les gaf in het voortgezet onderwijs als docent.
Dat is óók wat ik deed toen ik les gaf in het voortgezet onderwijs als docent.
We leren allemaal anders.
- De een gaat super op verbale instructie: zoals bij een lay-up, links, rechts, links, spring en 'plak de postzegel'
- Een ander leeft visueel: kopiëren en nadoen
- En een ander leert door te voelen, die is tactiel ingesteld. Dan raakte ik bijv het linkerbeen aan, deze gaat eerst, dan die, rechter been aanraken etc
- De een gaat super op verbale instructie: zoals bij een lay-up, links, rechts, links, spring en 'plak de postzegel'
- Een ander leeft visueel: kopiëren en nadoen
- En een ander leert door te voelen, die is tactiel ingesteld. Dan raakte ik bijv het linkerbeen aan, deze gaat eerst, dan die, rechter been aanraken etc
En tóch proberen we onszelf vaak in één mal te persen.
Of de docent doet dat...
Gelukkig was ik mondig genoeg om het hem uit te leggen vandaag.
Of de docent doet dat...
Gelukkig was ik mondig genoeg om het hem uit te leggen vandaag.
Zonder stokken: schijnveiligheid loslaten
Op een gegeven moment zei mijn skileraar: “Nu gaan we zonder stokken.”
Mijn eerste gedachte?
Nee joh. (f#ck, f#ck, f#ck, en dat zei hij pas toen we al bóvenaan de rood/zwarte pisten stonden....lekker dan... ik heb nog nóóit zonder stokken geskied)
Die stokken voelden als veiligheid.
Als houvast.
Nee joh. (f#ck, f#ck, f#ck, en dat zei hij pas toen we al bóvenaan de rood/zwarte pisten stonden....lekker dan... ik heb nog nóóit zonder stokken geskied)
Die stokken voelden als veiligheid.
Als houvast.
Maar eerlijk?
Ze deden technisch gezien bijna niets.
Ik skiede achter Heinz aan, lette alleen op zijn armen, dan op de schouders, dan bij de knieën, dan als superman, dan beiden omhoog en mijn lichaam ging mee.
Het ging eigenlijk véél beter dan ik ooit had gedacht.
Ze deden technisch gezien bijna niets.
Ik skiede achter Heinz aan, lette alleen op zijn armen, dan op de schouders, dan bij de knieën, dan als superman, dan beiden omhoog en mijn lichaam ging mee.
Het ging eigenlijk véél beter dan ik ooit had gedacht.
En dat geldt voor zoveel dingen in het leven.
We houden vast aan dingen die veilig voelen, maar ons eigenlijk tegenhouden om echt te vertrouwen op onszelf.
We houden vast aan dingen die veilig voelen, maar ons eigenlijk tegenhouden om echt te vertrouwen op onszelf.
Zonder stokken moest ik wel voelen.
Wel zakken.
Wel aanwezig zijn.
Wel zakken.
Wel aanwezig zijn.
En precies dáár gebeurde de groei.
Keihard zonder bochten
Op een gegeven moment zei hij: we doen deze afdaling gewoon rechtuit.
Geen bochten.
Geen getwijfel.
Gewoon: laten gaan.
Ik wil je uitdagen, ik vind dat je niet wennen aan de snelheid en jezelf daarin vertrouwen.
Geen getwijfel.
Gewoon: laten gaan.
Ik wil je uitdagen, ik vind dat je niet wennen aan de snelheid en jezelf daarin vertrouwen.
Mijn hoofd wilde 'aan' schieten, maar ik heb niet voor niets les geboekt he...
Dus hop, achter Heinz aan.
'Doorademen' vertelde ik mezelf toen ik volle bak omlaag ging, benen gebogen en stokken onder mijn oksels.. haha
Dus hop, achter Heinz aan.
'Doorademen' vertelde ik mezelf toen ik volle bak omlaag ging, benen gebogen en stokken onder mijn oksels.. haha
Maar mijn lichaam deed het.
Keihard.
Snel.
Adrenaline.
Keihard.
Snel.
Adrenaline.
En beneden stond hij, rustig; 'Heel moedig Nathalie'
En zie je? Je kunt dit.
En zie je? Je kunt dit.
En dat is zo’n moment waarop je voelt:
met een docent bij je, die mij hierin vertrouwt, vertrouw ik mezelf ineens ook meer.
met een docent bij je, die mij hierin vertrouwt, vertrouw ik mezelf ineens ook meer.
Van keihard naar twintig bochtjes
Daarna gingen we het wéér anders doen.
Niet keihard recht omlaag,
Nee, op een smal stuk afgezette piste, korte bochtjes.
Niet keihard recht omlaag,
Nee, op een smal stuk afgezette piste, korte bochtjes.
“Nu twintig bochtjes,” zei hij.
“Niet minder. Niet sneller. Gewoon blijven draaien.”
“Niet minder. Niet sneller. Gewoon blijven draaien.”
Twintig bochtjes naar beneden. Tak tak tak tak.
Mijn hoofd dat 'hoe dan?'
En ik ging maar weer braaf...haha
En... ik haalde er 16!
Helemaal tof.
Mijn hoofd dat 'hoe dan?'
En ik ging maar weer braaf...haha
En... ik haalde er 16!
Helemaal tof.
Veilig uitgedaagd worden
Wat me zo raakte: hij daagde me steeds nét uit.
Nooit te veel.
Nooit te weinig.
Nooit te veel.
Nooit te weinig.
Altijd zo dat ik dacht:
oeh… spannend
maar nooit:
dit is te veel.
oeh… spannend
maar nooit:
dit is te veel.
En eerlijk?
Als ik alleen was geweest, had ik dit nooit gedaan.
Als ik alleen was geweest, had ik dit nooit gedaan.
Dan was ik blijven hangen in wat ik al kon.
In veilig.
In bekend.
In veilig.
In bekend.
Maar doordat iemand naast me bleef, me zag, me begeleidde, durfde mijn lichaam verder te gaan dan mijn hoofd ooit had bedacht.
En yes! Dat was het doel natuurlijk van deze investering.
En yes! Dat was het doel natuurlijk van deze investering.
Oude stukken die ineens weer meedoen
En ja, daar kwamen ook oude gevoelens omhoog.
Herinneringen aan de sportacademie.
Aan bekeken worden.
Aan het idee dat je het “goed” moet doen.
Herinneringen aan de sportacademie.
Aan bekeken worden.
Aan het idee dat je het “goed” moet doen.
Dat zit niet in je hoofd.
Dat zit in je lijf.
Alleen ben ik niet meer die jonge vrouw van toen.
Ik ben 'een nieuwe versie' en ga de confrontatie liefdevol aan.
Dat zit in je lijf.
Alleen ben ik niet meer die jonge vrouw van toen.
Ik ben 'een nieuwe versie' en ga de confrontatie liefdevol aan.
En precies daarom vond ik dit zo’n waardevolle les:
niet alleen technisch, maar menselijk.
niet alleen technisch, maar menselijk.
Je comfortzone stretchen (zonder jezelf te forceren)
Wat ik vandaag weer zo helder voelde: je hoeft je comfortzone niet te slopen.
Je hoeft er alleen af en toe zachtjes tegenaan te duwen.
Je hoeft er alleen af en toe zachtjes tegenaan te duwen.
Begeleid.
Veilig.
Met iemand naast je.
Veilig.
Met iemand naast je.
Dan wordt wat eerst spannend was, langzaam je nieuwe normaal.
En dat geldt niet alleen op ski’s.
Dat geldt voor gesprekken.
Voor keuzes.
Voor zichtbaarheid.
Voor jezelf laten zien zoals je bent.
Dat geldt voor gesprekken.
Voor keuzes.
Voor zichtbaarheid.
Voor jezelf laten zien zoals je bent.
De grootste les van vandaag
Zelfvertrouwen ontstaat niet doordat je alles al kunt.
Het ontstaat doordat je veilig wordt uitgedaagd.
Het ontstaat doordat je veilig wordt uitgedaagd.
Door iemand die naast je blijft.
Die je ziet.
Die je nét verder laat gaan dan je zelf zou durven.
Die je ziet.
Die je nét verder laat gaan dan je zelf zou durven.
En soms mag jij die persoon voor jezelf worden.
En soms is het precies de bedoeling dat iemand even met je meeloopt.
En soms is het precies de bedoeling dat iemand even met je meeloopt.
Mini reflectie & oefening
Neem vandaag één situatie waarin jij jezelf inhoudt.
Vraag jezelf zacht af:
- Wat zou ik doen als ik me veilig begeleid voelde?
- Waar blijf ik in “mijn bochtjes”, terwijl ik misschien ook even rechtuit mag?
- Wie of wat helpt mij om nét iets verder te durven?
Sluit af met deze zin:
“Ik mag groeien in mijn tempo, met steun.”
“Ik mag groeien in mijn tempo, met steun.”
Voel wat dat doet in je lijf.
Dat is geen zwakte.
Dat is wijsheid.
Dat is wijsheid.
Heb jij een vraag?
Dan maak ik er een blog over! Stuur me een DM of mail me op nathalie@nandita.nl
0 Comments